وجود دوتایی نظام فکری اعتقادی و نظام فکری انتقادی ، از چالش های امروز جبهه ملی ایران

(در این نوشته سعی بر آن است که بطور خلاصه به جامعه شناختی شورای مرکزی جبهه ملی – سامان ششم پرداخته شود و مساله پیش آمده در جبهه را آسیب شناسی نماید ).

آنچه که می توان از آن در پیش آمدن وضعیت امروز جبهه ملی- سامان ششم سخن گفت، حضور دو نظام فکری در شورای مرکزی است، نظام فکری اعتقادی و نظام فکری انتقادی

نظام اعتقادی موجود در شورا خود به دو دسته جزم اندیش و باز اندیش تقسیم می شوند،
در نظام اعتقادی – جزم اندیش، آنان هیچگونه شک و تردیدی را در مورد حقیقی بودن باورهای خود روا نمی دارند و از این رو به هیچ گفتگویی جهت رفع مشکلات تن در نمی دهند و چنانچه برای گفتگو حضور می یابند منظق گفتگو را رعایت نکرده و بر نظام اعتقادی خود پای می فشارند و بر آنان که به نظام فکری ایشان نمی باشند بر می آشوبند، پذیرش اصول دموکراسی از سوی آنان بسیار سخت است حتی در حد نپذیرفتن، صاحبان این نظام اعتقادی بر انتصاب افراد باور دارند نه بر انتخاب افراد، بنابراین گفتگوی انتقادی با آنان اساسا ممکن نیست،
اما صاحبان بازاندیشی که گونه دیگر از نظام فکر اعتقادی هستند، نقد و بازبینی باورها و اعتقادات خود را تا آنجایی که منتهی به نفی کامل آنها نشود می پذیرند و بدان عمل می کنند، آنها وقتی در می یابند که عقیده و باورشان دیگر چندان معقول به نظر نمی رسد می کوشند از طریق باز تفسیر و تاویل و جرح و تعدیل باورهایشان، انها را حفظ کنند. اینان به گفتگو می نشینند و سعی می نمایند منطق گفتگو را رعایت کنند، اما در آنجا که منطق فکریشان از استدلال منطقی باز می ماند تن به پذیرش منطق برتر نمی دهند و همچنان بر آنچه که بدان معتقد بودند می گویند و عمل می نمایند، اینان تا جایی تن به بازی دموکراسی درون حزبی می دهند که خود نیز یک سوی آن باشند در غیر اینصورت تن به دموکراسی نمی دهند؛ از نظر مقایسه با جزم اندیشان آنان از وسعت نظر برخوردارند اما چون برای نقادی حد معینی قائل اند نمی توانند پرسش های مسئله ساز که بنیان های نظام اعتقادیشان را به چالش می کشد بپرورند وتمایل دارند اینگونه پرسش ها را مسکوت بگذارند.

در مقابل نظام فکری اعتقادی ( جزم اندیشان و باز اندیشان) صاحبان نظام فکری انتقادی اندیش یا تفکر انتقادی قرار می گیرند. اینان در انتقادشان بیش از آنکه پای در علت داشته باشد پای در دلیل دارند. و بجای باور به دگر سالاری باور به خودسالاری دارند به عبارتی دیگر نظام پدر سالار را مردود می دانند و به دموکراسی حزبی معتقدند، اینان باور به انتخاب افراد دارند نه انتصاب آنان.

✍️ امیر رزاقی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.