چگونه همکاری محرمانه ایران و اسرائیل منجر به نابودی راکتور هسته‌ای عراق در سال ۱۹۸۱ شد

آنهایی که مانند من مسائل مربوط به سلاح هسته‌ای را دنبال و درباره آن در اطراف دنیا پژوهش میکنند میدانند که در ۷ ماه جون ۱۹۸۱ جنگنده-بمب افکن‌های اسرائیل به راکتور هسته‌ای “تموز ۱” [که در انگلیسی‌ به اون Osirak یا Osiraq می‌گویند] در نزدیکی‌ بغداد حمله نموده و آنرا با بمباران نابود نمودند. ولی‌ موضوعی که کمتر کسی‌ درباره آن میداند — اگرچه این برای اولین بار در سال ۲۰۰۴ فاش شد — نقش ایران در انهدام آن راکتور بود. در حقیقت، ایران و اسرائیل، علیرغم دشمنی ظاهری و شعار‌های آقای خمینی علیه اسرائیل، با یکدیگر روابط پنهان نظامی داشتند، چون هردو عراق صدام حسین را خطرناک‌ترین دشمن خود میدانستند. مقاله زیر این رابطه و چگونگی‌ ویران شدن راکتور را شرح میدهد.

در ۳۰ سپتامبر ۱۹۸۰، یعنی‌ فقط ۸ روز بعد از آغاز جنگ ایران با عراق، چهار فانتوم F-۴E ایران بر فراز عراق به پرواز درامدند، که توسط دو جنگنده تامکت F-۱۴ نیروی هوایی ایران اسکورت میشدند. دو F-۴E بطرف بغداد رفتند، و دو جنگنده-بمب افکن دیگر به طرف جنوب بغداد، یعنی‌ جایی‌ که راکتور‌ها در حدود ۶۵ کیلومتری پایتخت عراق بودند. گروه اول یک کارخانه تولید برق عراق را ویران نمود که به دلیل آن دو روز در بغداد برق نبود. دو جنگنده-بمب افکن دیگر ۱۲ بمب ۴۰ تنی را با روی راکتور تموز ۱ ریخته و هر چهار هواپیما و اسکورت آنها به سلامت به ایران بازگشتند. آنطور که فدراسیون دانشمندان آمریکا Federation of American Scientists که یکی‌ از کار‌های اصلی‌ آن دنبال کردن برنامه‌های هسته‌ای در سراسر جهان است، میگوید، حمله ایران با درخواست پنهان ستاد ارتش اسرائیل صورت گرفت که درباره راکتور به ایران هشدار داده بود. این راکتور از نوع آب سبک بود که برای تولید برق قرار بود بکار رود، ولی‌ میتوانستند به دانشمندان عراقی دانش زیادی درباره سلاح هسته‌ای نیز بدهند.

بر طبق گزارش سازمان سیا در آن زمان، بمباران ایران بسیاری از تأسیسات آن مجموعه را ویران کرده بود، ولی‌ هسته اصلی‌ راکتور دست نخورده باقی‌ مانده بود. دو ماه بعد، در ۳۰ نوامبر ۱۹۸۰ یک هواپیمای تجسسی نیروی هوایی ایران بر روی محل حمله پرواز نمود، و از آنجا عکسبرداری نمود. عکس‌ها سپس با یک بوینگ ۷۰۷ به اسرائیل فرستاده شد. اسرائل بر اساس آن تصاویر نقشه دقیق حمله به راکتور‌ها را طراحی‌ نمود، و در ۷ جون ۱۹۸۱ آنها را ویران نمود. بعد از آن ماجرا، صدام حسین و رژیم او بطور محرمانه به دنبال تولید سلاح هسته‌ای رفتند، و اگر عراق در سال ۱۹۹۱ در جنگ کویت شکست نخورده بود، تا حداکثر ۱۹۹۲ دارای اولین بمب اتمی‌ خود میبود.

بله دوستان، تا قبل از معاهده اسلو در ۱۹۹۳ اسرائیل و جمهوری اسلامی به روابط پنهانی‌ خود ادامه دادند، و در طول جنگ با عراق اسرائیل به ایران اسلحه میفرستاد. بعد از امضا ی معاهده اسلو بین اسرائیل و سازمان ازادیبخش فلسطین [ساف] اسرائل دیگر ساف را دشمن شماره یک خود نمیدانست. ارتش صدام حسین نیز در جنگ کویت شکست سختی خورده بود. اسحاق رابین نخست وزیر وقت اسرائیل با یک تصمیم راهبردی ایران را دشمن شماره یک اسرائیل اعلام کرد، چرا که رابین معتقد بود اسرائیل برای متحد ماندن نیاز به یک دشمن [واقعی‌ و یا خیالی] قدر خارجی‌ دارد، و ایران همان دشمن است. رهبران جمهوری اسلامی نیز در این دام افتادند.

محمد سهامی

عکس از: نشنال اینترست

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.